20 Αυγούστου 2017

Το νησί των κλόουν...



Από Αύγουστο χειμώνα και από Μάρτη καλοκαίρι,καλο χειμώνα λοιπόν και ας αρχίσουν τα βιολιά τις "blogosferas" να παίζουν τραγούδια Μυκονιάτικα !!!Έχουμε να πούμε πολλά τραγούδια εμπρός λοιπόν ας αρχίσουν οι χοροί !!!


Στην κοινωνία αυτή
που θεωρείτε μαγκιά η κατ΄εξακολούθηση δημόσια εξύβριση του πρώτου πολίτη του τόπου,
που ο τραμπουκισμός επαινείτε αντί να καταδικάζετε,
που οι πολιτικοί αντίπαλοι αντί να ομιλούν φωναχτά και με όλη τους την δύναμη γι” αυτό το γεγονός σιωπούν, χαμογελώντας χαιρέκακα για το πάθημα του αντιπάλου τους…
Στην κοινωνία αυτή
που κάποιοι προσπαθούν με κάθε τρόπο να βγάλουν τα εσώψυχα τους και το κόμπλεξ τους σε κάθε έναν μη αρεστό η σε κάθε έναν που δεν τους κάνει ή δεν έκανε τα χατίρια,
που η ενημέρωση του πολίτη φιλτράρεται κατά το δοκούν και παρουσιάζετε όπως βολεύει,
που τον πολιτισμό τον αντικαταστήσαμε με παραμάγαζα «πολιτιστικής» κονόμας,
που το μέτριο βαφτίζετε άριστο γιατί «φέρνει» κέρδος και το άριστο εξοστρακίζετε στο πυρ το εξώτερο ως μίασμα ως απαράδεκτο και μη αποδεκτό,
Στην κοινωνία αυτή
που μια αυθόρμητη κίνηση πολιτών για το περιβάλλον θεωρείτε πολιτική κίνηση με «άλλους» σκοπούς,
που την ανάπτυξη κάποιοι την παρουσιάζουν ως ξεπούλημα και την προστασία του περιβάλλοντος ως τροχοπέδη για την ανάπτυξη,
που οι ομορφίες του τόπου τελικώς θα παραμείνουν ορατές για λίγους και σκαφάτους..
Στην κοινωνία αυτή
που ο ένας έχει κάτι κακό να πει για τον άλλο πίσω από την πλάτη του
που η αντίθετη άποψη είναι «αιτία πολέμου» και όχι διαλόγου
που το να μιλάς και να λες την δική σου άποψή απο την δική σου οπτική γωνία θεωρείτε αμάρτημα που «τιμωρείτε»
που τον πρώτο λόγο σε όλα τον έχουν πάντα οι αυτοδιοριζόμενοι ειδικοί,
που το δικαίωμα δια να ομιλούν κάποιοι θεωρούν οτι το έχουν μόνο οι εκλεγμένοι!
Στην κοινωνία αυτή
που ασήμαντοι θεωρούν τον εαυτό τους σημαντικό γιατί τους ανατέθηκε κάποιο πόστο
που άσχετοι μιλούν σαν σχετικοί και οι σχετικοί δεν ασχολούνται
που ο καθένας κατέχει την μοναδική αλήθεια και λύση για το πρόβλημα ενω όλοι οι άλλοι δεν ξέρουν,
που όλοι διατυμπανίζουμε ότι είμαστε Δημοκράτες, μόνο που η Δημοκρατία την οποία επικαλούμαστε δεν περιέχει δικαιώματα για τους άλλους παρά μόνο γι εμάς,
Στην κοινωνία αυτή
όπου φτάσαμε στο σημείο οι «κουδουνίστρες» να βρίζουν τις «κοντές¨ 
ε! λοιπόν σε αυτήν την κοινωνία σε λίγες μέρες θα υποδεχθούμε ένα τσούρμο απο νέα παιδιά ,που τελειώνοντας τις σπουδές του και παίρνοντας τα πτυχία τους αποφάσισαν να έρθουν στον τόπο μας, στον τόπο τους, στον τόπο που γεννήθηκαν.
Ας φορέσουμε όλοι τις μάσκες μας, αυτές του κλόουν   που έχουμε κρυμμένες στα ντουλάπια μας και ας κατέβουμε στο λιμάνι για να τα υποδεχθούμε.http://mykonoszoo.blogspot.fi/2017/04/m.html
Ας φορέσουμε το χαμόγελο του κλόουν και ας σταθούμε δίπλα δίπλα και ας μισούμε ο ένας τον άλλο…
Τα παιδιά δεν πρέπει να καταλάβουν τίποτε.
Έτσι να κάνουμε. Να μην πάρουν χαμπάρι τα παιδιά την κατάντια μας. Την κατάντια της κοινωνίας αυτής στην οποία τα υποδεχόμαστε.
Γιατί αν μάθουν ένα είναι σίγουρο.
Το νησί θα παραμείνει νησί των γερόντων, το νησί των γερόντων κλόουν...

by mamounas

21 Ιουνίου 2017

Προσεχώς Μυκονιάτες μπλόγκερ !!!

 Oι αντάρτες της ελεύθερης ενημέρωσης !!!

Για να κρατήσουμε ζωντανές τις μνήμες ετοιμάζουμε μια αναδρομή στα  blogs  που έφεραν την πραγματική επανάσταση στην Ελεύθερη Ενημέρωση και παραμένουν ελεύθερα στην πλατφόρμα του blogger ! Βlogs που δεν παραδόθηκαν ούτε εξαργυρώθηκαν ! 

Oλα αυτά προσεχώς ... 


19 Απριλίου 2017

Mύκονος τα χειρότερα είναι προφανώς μπροστά μας...



θέλω να ‘μαι μοναδικός και αντί για μάσκα να φορέσω εσένα τρέλα...



Σκέφτομαι ότι η περίπτωση του μικρού τιμονιέρη  και της συντροφιάς του, απέδειξε με τον πλέον περίτρανο τρόπο ότι στις αποτυχημένες κοινωνίες,( βλέπε Mύκονος ) το ψάρι δε βρωμάει από το κεφάλι! Όχι, καλοί μου Πατριώτες, από την ουρά βρωμάει το ψάρι τελικά, από εσάς τους ιδιους !!!Και πόσο άσχημα ζέχνει το μπαγιάτικο ετούτο ψάρι, δεν το χωράει του ανθρώπου ο νους... Και μη χειρότερα, δηλαδή ως ευχή, αφού τα χειρότερα είναι προφανώς μπροστά μας...

Δυστυχώς μέσα σε αυτό το καρναβάλι δεν βρίσκουμε μάσκα να συμμετέχουμε,όταν βρούμε μια να 
μας ταιριάζει θα επανέλθουμε.

Θέλω να δώ το άσπρο της Μυκόνου,μες απ' τα μάτια ενός πιτσιρικά...

Και τίποτ’ άλλο δε θυμάμαι να `χω ζήσει
που να `χει μέλι από σκουριά στην άκρη του σβησμένο,
όσο όταν στέκομαι στα πόδια μου μετά από μεθύσι
και να με πάρεις αγκαλιά στο δρόμο περιμένω.

Θέλω να δω τ’ άσπρο  της Μυκόνου
μέσα απ’ τα μάτια ενός πιτσιρικά
να ημερέψω λίγο φως μου
κι όταν θα γεννηθεί ο γιος μου
θα μου τα μάθει της ζωής τα μαγικά.

Και ξόδεψα και μοίρασα και μάλλον ξεχρεώνω
μια στοίβα χρόνια ασθενικά με μια αγκαλιά σκουπίδια.
άλλα να θέλω σαν τρελός και μ’ άλλα να ματώνω,
φυγές να σκάβω μες στη γη και να γυρνώ στα ίδια.

4 Απριλίου 2017

Πάρτι διαφθοράς ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ...

Το άρθρο είναι από το 2010 το αναδημοσιεύουμε μετά το πέρας της Δικης ,(21 χρονια έκαστος, κάποιοι να περνούν σειρά) για να καταλάβουν οι Πατριώτες μας ποσο μεγάλη είναι η γούρνα της Πολεοδομίας και τη νούμερα χρηματικά έπαιζαν και παίζουν .Μιλάμε για εκατομμύρια ,διαβάζοντας το άρθρο κάποιος που γνωρίζει το μονο που έχει να πει ,είναι ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ...




Πλοκάμια σε πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά στρώματα, από δημόσιους υπαλλήλους μέχρι επιχειρηματίες, ιδιώτες, αστυνομικούς, άτομα που πρωταγωνιστούν στον δημόσιο βίο της χώρας, ακόμη και στελέχη της τοπικής αυτοδιοίκησης, φαίνεται ότι είχε απλώσει η διαφθορά στις Κυκλάδες.
Δύο εκθέσεις του Σώματος Επιθεωρητών - Ελεγκτών δημόσιας Διοίκησης για δύο στελέχη της Πολεοδομίας Σύρου στους οποίους έχει ήδη ασκηθεί δίωξη, αποκαλύπτουν το σκάνδαλο με τις παράνομες εγκρίσεις οικοδομικών αδειών για ανέγερση πολυτελών κατοικιών στα νησιά των Κυκλάδων.
Οι... δωρητές Οπως προκύπτει από τις εκθέσεις ελέγχου περιουσιακής κατάστασης των στελεχών της Πολεοδομίας Σύρου στην κατοχή των δύο υπαλλήλων βρέθηκαν δεκάδες τραπεζικοί λογαριασμοί μέσω των οποίων διακινούνταν εκατομμύρια ευρώ, ενώ κατείχαν πολυτελή αυτοκίνητα, ακίνητα, μετοχές, κ.λπ..
Αποκαλύφθηκαν επίσης τα ονόματα εκατοντάδων πολιτών που κατέθεταν ποσά στους λογαριασμούς των δύο στελεχών της Πολεοδομίας, στους οποίους ξεχωρίζουν δημόσια πρόσωπα από την Αθήνα, μηχανικοί, κατασκευαστές, ξενοδόχοι, δικηγόροι, καθώς και του δημάρχου Τήνου Σίμου Ορφανού, ο οποίος διεκδικεί εκ νέου την εκλογή του.
Επίσης, σύμφωνα με τον εισαγγελέα που άσκησε διώξεις, στις πολεοδομικές ανομίες που έγιναν τα προηγούμενα χρόνια στις Κυκλάδες, το κύκλωμα είχε τη συνδρομή αστυνομικών αρχών οι οποίες αρχειοθετούσαν τα σήματα που λάμβαναν από την Πολεοδομία για την ανέγερση αυθαιρέτων αντί να πάνε να διακόψουν τις εργασίες.
Οπως αποκαλύπτεται από τις εκθέσεις ελέγχου περιουσιακής κατάστασης των δύο υπαλλήλων στους οποίους ασκήθηκε δίωξη και ήδη αποπέμφθηκαν, βρέθηκαν 41 τραπεζικοί λογαριασμοί.
Ειδικότερα, ο υποδιευθυντής της Πολεοδομίας Σύρου, Κυριάκος Δικτυόπουλος, διέθετε 26 τραπεζικούς λογαριασμούς (προσωπικούς, κοινούς με τη σύζυγο, την κόρη του ή άλλα πρόσωπα), στους οποίους είχαν κατατεθεί το διάστημα 1997 - 2006 περισσότερα από 3 εκατομμύρια ευρώ.
Στο πόρισμα των ελεγκτών αναφέρεται ακόμα η περιουσιακή του κατάσταση, όπου προκύπτουν πολλά ακίνητα και οικόπεδα, κυρίως στις Κυκλάδες, αλλά αυτό που σοκάρει είναι οι καταθέσεις. Ο αποπεμφθείς πλέον υποδιευθυντής, σε μια προσπάθεια να δικαιολογήσει τα ποσά που είχαν κατατεθεί από διάφορους πολίτες στον λογαριασμό του, προσκόμισε υπεύθυνες δηλώσεις των καταθετών στις οποίες άλλοτε δήλωναν ότι «ήταν δάνειο που το επέστρεφαν άλλοτε για εκπόνηση μελετών ή αμοιβές μηχανικών».
Συνεχής ροήΟπως αναφέρεται στο πόρισμα, από το συνολικό ποσό καταθέσεων των 3,2 εκατομμυρίων ευρώ, για τα 538.434 ευρώ ο υπάλληλος της Πολεοδομίας «δεν παρέσχε ουδεμία αιτιολογία». Για άλλο 1 εκατομμύριο ευρώ, οι αιτιολογίες του και οι ισχυρισμοί για το πώς τα απέκτησε κρίθηκαν ότι δεν αιτιολογούνται. Αυτό το συνολικό ποσό οι ελεγκτές το θεωρούν προϊόν αδιαφανών συναλλαγών, όπως γράφουν χαρακτηριστικά, ενώ καταλήγουν στο πόρισμα ότι απέκτησε πόρους που δεν καλύπτονται από τα δηλωθέντα εισοδήματα.
Ο δεύτερος εμπλεκόμενος, σύμφωνα με την έκθεση ελέγχου περιουσιακής κατάστασης που διενήργησαν οι Επιθεωρητές Δημόσιας Διοίκησης, είναι ο τέως προϊστάμενος της Πολεοδομίας Σύρου, Δημήτριος Μπουντούρης, ο οποίος βρέθηκε να διαθέτει 15 τραπεζικούς λογαριασμούς, ή ατομικούς ή κοινούς με τη σύζυγο και την κόρη του, στους οποίους είχαν κατατεθεί 684.000 ευρώ, όλα εκτός μισθοδοσίας. Διέθετε επίσης ακίνητη περιουσία και πολυτελή αυτοκίνητα, καθώς και μετοχές εταιρειών μεγάλης αξίας.
Και εδώ χρησιμοποιήθηκαν οι συνήθεις δικαιολογίες όταν του ζητήθηκε να αιτιολογήσει την προέλευση των χρημάτων. Ο πρώην προϊστάμενος προσκόμισε υπεύθυνες δηλώσεις των καταθετών ότι πρόκειται για δάνεια, κ.λπ., αιτιολογίες που το Σώμα Ελεγκτών απέρριψε.
Μάλιστα, σε πολλές περιπτώσεις όπου η αιτιολογία ήταν ο δανεισμός, το Σώμα προχώρησε σε διασταυρώσεις, όπως έγινε με τη δήλωση του Δημάρχου Τήνου, ο οποίος υποστήριξε ότι δάνεισε τον υπάλληλο το 1998 με 5 εκατομ. δρχ. για να αποπερατώσει την οικία του στη Σύρο, ενώ για άλλο ποσό που έδωσε αργότερα, η αιτιολογία ήταν ότι το έκανε για να βοηθήσει οικονομικά κάποιον τρίτο. Ο ίδιος πάντως θέλοντας να απαντήσει σε «φήμες» όπως είπε, αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι τροφοδότησε λογαριασμούς υπαλλήλων της Πολεοδομίας, κάτι που διαψεύδεται από την κίνηση των λογαριασμών.
Η έρευνα
Στον ανακριτή όλοι οι... χορηγοί
Εως τώρα έχει διερευνηθεί μόνο ένα μέρος των λογαριασμών των δύο εμπλεκόμενων, ενώ όπως ζητά ο εισαγγελέας πρέπει να ελεγχθούν άμεσα και οι υπόλοιπες κινήσεις καταθέσεων ώστε να διαπιστωθεί σε ποιους ανήκουν.
Μάλιστα, διερευνάται εάν αυτοί που κατέθεταν ποσά στους τραπεζικούς λογαριασμούς των δύο υπαλλήλων έχουν οικοδομήσει ακίνητα σε κάποιο νησί των Κυκλάδων που είναι αρμοδιότητας της Πολεοδομίας Σύρου. Επίσης, η εισαγγελέας ζήτησε από τον ανακριτή να λάβει καταθέσεις απ' όλους τους καταθέτες, ζητώντας τους να δικαιολογήσουν ενόρκως την αιτία κατάθεσης μεγάλων χρηματικών ποσών σε λογαριασμούς. Ιδιαίτερα από αυτούς που το όνομά τους εμφανίζεται περισσότερες από μία φορές στην κίνηση λογαριασμών, καθώς και εκείνους που κατέθεταν μεγάλα ποσά.


  • 3,8 εκατ. βρέθηκαν στους λογαριασμούς των δύο υπαλλήλων. Τα περισσότερα δεν μπόρεσαν να τα δικαιολογήσουν 
  • 17 ακίνητα είχαν στην κατοχή τους οι δύο υπάλληλοι της Πολεοδομίας Σύρου 
  • 8 αυτοκίνητα, τα περισσότερα πολυτελή, είχαν αγοράσει οι δύο εμπλεκόμενοi

  • ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΝΕΛΛΗΣ                
  • ΕΘΝΟΣ
  • 11:58, 17/10/2010

    Κοινό μυστικό, η διαφθορά στην πολεοδομία ...

    Το ρεπορτάζ αυτό δεν έχει άλλα ονόματα εκτός του υπογράφοντος και των δύο άμεσα εμπλεκομένων. Η ιστορία που ακολουθεί, όμως, είναι από την αρχή έως το τέλος πραγματική. Είναι η πραγματικότητα που ζουν για περισσότερα από δέκα χρόνια οι εργαζόμενοι στην Πολεοδομία Σύρου, οι μηχανικοί που απασχολούνται με την οικοδομή στη Μύκονο, στη Σύρο, την Τζια και την Κύθνο. Και δυστυχώς, με μικρές παραλλαγές, σε πολλά ακόμα σημεία σε όλη την Ελλάδα - εκεί όπου το οικονομικό αντικείμενο υπερβαίνει τον νόμο.

    Πολεοδομία Μυκόνου
    Ολοι ήξεραν τι συνέβαινε στην Πολεοδομία της Σύρου. Ολοι. Και κανείς δεν έκανε κάτι για να το σταματήσει. Τα πολυτελή δείπνα στα καλύτερα ξενοδοχεία και εστιατόρια της Μυκόνου και οι υψηλές γνωριμίες –πολιτικοί, καλλιτέχνες, επιχειρηματίες, ακόμα και άνθρωποι των ΜΜΕ– του τέως προϊσταμένου της, Δημήτρη Μπουντούρη ήταν μόνο η κορυφή του παγόβουνου, που επιβεβαίωνε ότι όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά. Η άλλη «ένδειξη», πέρα από κάθε αμφισβήτηση, είναι το όργιο πολεοδομικών παρανομιών στη Μύκονο, εκεί όπου έμπαιναν πρόστιμα της τάξης των 500.000 ή 700.000 ευρώ, αλλά δεν καταλογίζονταν ποτέ ώστε να εισπραχθούν.

    Η Πολεοδομία της Σύρου είναι χωρισμένη στα δύο. Από τη μια πλευρά, οι νέοι σε ηλικία υπάλληλοι -κυρίως όσοι προσελήφθησαν μέσω ΑΣΕΠ- και από την άλλοι οι «παλαιοί». Οι νέοι είναι περιθωριοποιημένοι και χρησιμοποιούνται ως η «βιτρίνα». Είναι αυτοί που διεκπεραιώνουν τις υποθέσεις με βάση τους αριθμούς πρωτοκόλλου, αυτοί στους οποίους έστελναν τους –πολλούς, είναι η αλήθεια– ελέγχους που έφθαναν κάθε φορά στο νησί: από τον Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης, από άλλους. Αυτοί που είχαν αποδεχθεί τη μοίρα τους και έκαναν σιωπηλά τη δουλειά τους. Σε κάποιο βαθμό, είναι συνυπεύθυνοι, αλλά όχι το πρόβλημα.

    Δίπλα σε αυτούς υπήρχε το άλλο, παράλληλο σύστημα.

    Οι φάκελοι συχνά έφθαναν στην Πολεοδομία φέροντας επάνω όνομα συγκεκριμένου υπαλλήλου.
    Του ίδιου του διευθυντή, κ. Μπουντούρη, του υποδιευθυντή, κ. Κυριάκου Δικτυόπουλου, συχνά ορισμένων άλλων. «Ο καθένας είχε το πελατολόγιό του», λέει άνθρωπος «εκ των έσω». Οσοι δεν έμπαιναν στο κύκλωμα αυτό, αποδέχονταν σιωπηρά την περιθωριοποίησή τους, γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι άλλο. «Η Πολεοδομία της Σύρου είναι το τάγμα των ανεπιθύμητων», διηγείται άλλος μηχανικός. «Ολοι θέλουν να φύγουν, έχουν υποβάλει διαδοχικά αιτήματα για μετάταξη, αλλά δεν φεύγει κανείς».

    Χαρακτηριστικό είναι ότι, μετά την απομάκρυνση των κ. Μπουντούρη και Δικτυόπουλου, η Νομαρχία έκανε κρούσεις σε άλλες πολεοδομίες των Κυκλάδων για να βρεθεί έμπειρος υπάλληλος να αναλάβει τη θέση του διευθυντή και δεν ήθελε κανείς. Τελικά φαίνεται να προκρίνεται για τη θέση υπάλληλος από την Πολεοδομία Σύρου… που έχει «διωχθεί» από δύο ακόμα πολεοδομίες των Κυκλάδων με τις ίδιες κατηγορίες.

    Οι δύο προϊστάμενοι της Πολεοδομίας Σύρου, λοιπόν, διεκπεραίωναν οι ίδιοι, από την αρχή έως το τέλος τις υποθέσεις των «δικών» τους ανθρώπων. Το υπόλοιπο σύστημα λειτουργούσε παράλληλα και νομότυπα. «Υπήρχαν πάμπολλες περιπτώσεις που πήγαμε στη Μύκονο και βεβαιώσαμε πολεοδομικές παραβάσεις εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ. Οι υποθέσεις αυτές δεν έφευγαν ποτέ από την Πολεοδομία της Σύρου προς τις Εφορίες, ώστε να εισπραχθούν τα πρόστιμα. Αντίθετα, αν κανένας παππούς έκλεινε μια πέργκολα, τότε ήμασταν αμείλικτοι».

    Ηταν το όλο «σύστημα» δημιούργημα δύο μόνο ανθρώπων; Φυσικά και όχι, λένε όσοι γνωρίζουν. Ούτε δέχονται τη δικαιολογία του νομάρχη Κυκλάδων, ότι δεν έβρισκε μπουλντόζες για να κατεδαφίσει τα αυθαίρετα, επειδή κανένας δεν προσέρχονταν στους διαγωνισμούς. «Ας έκοβε από αλλού, να αγοράσει μια μπουλντόζα», λένε. «Είναι ευθύνη της Νομαρχίας. Αλλά δεν το έκανε γιατί το σύστημα αυτό βόλευε όλους. Ο νομάρχης ξέρει καλά τι συμβαίνει».
    Είχε το όλο σύστημα δημιουργηθεί μόνο εξαιτίας της… ζήτησης για αυθαιρεσία στη Μύκονο;
    «Η πολεοδομική νομοθεσία είναι έτσι φτιαγμένη ώστε να αφήνει στον υπάλληλο το περιθώριο να εξουσιάσει τον πολίτη. Να ζητήσει λεφτά ακόμα και για πράγματα που δικαιούται. Η υποστελέχωση, για παράδειγμα, δεν είναι κάτι που οφείλεται στα δεινά της Δημόσιας Διοίκησης - είναι κάτι που τους βολεύει όλους. Και αυτό έχει εφαρμογή παντού». Πολλοί στη Σύρο δεν διστάζουν να προτείνουν την κατάργηση όλων των πολεοδομικών γραφείων στις Κυκλάδες και τη δημιουργία ενός, στην Αθήνα. «Τώρα με τον “Καλλικράτη”, θα πάνε τα γραφεία στους δήμους. Εκεί να δείτε τι έχει να γίνει», λένε.
    Ο λόγος που το ρεπορτάζ αυτό είναι χωρίς ονόματα, είναι γιατί κανείς δεν πιστεύει ότι κάτι θα γίνει. «Η υπόθεση σύντομα θα ξεφουσκώσει από τα ΜΜΕ και μετά θα μείνουμε εμείς πίσω να δεχθούμε τις συνέπειες», λένε χαρακτηριστικά. Εχοντας δει από κοντά την κατάσταση, δεν μπορείς παρά να τους δώσεις δίκιο.

    Του Γιώργου Λιάλιου
    30.4.2010

    PS:Το άρθρο είναι από το 2010, άρα σε 7 χρονια από τώρα κάποιοι θα ρουφήξουν 20-30 χρονάκια στην μπούζου !!!Βεβαια η καταστροφή της μοναδικής σε αισθητική αξία Μυκόνου έχει συντελεστεί με το παραπάνω.


    26 Μαρτίου 2017

    Μύκονος το Ελ Ντοραντο του ευρωπαϊκου νοτου.

    Είμαστε άραγε «ξένοι σε έναν τόπο που αλλάζει»;
    Εχει παντως λιγο πλακα το γεγονος οτι πριν 10 χρονια που ξεκινησαμε αυτο το Blog, ελεγα τοτε για το πως οτι συστημα και να υπαρξει , οσο υπαρχει χρημα και λειτουργει οπως λειτουργει ,δηλαδή με διαδικασιες που επιτρεπουν στο ιδιο το χρημα να γενναει χρημα απο το τιποτα και αυτο να κυκλοφορει οχι για να εξυπηρετει τις αναγκες των ανθρωπων αλλα για να γινεται πηγη κερδους απο οσους δεν προσφερουν απολυτως τίποτα στην  κοινωνια, η Μύκονος θα ειναι καταδικασμένη .
    Βεβαια τοτε οταν τα γράφαμε αυτα, οι περισσοτεροι "πεσανε να με φανε, ειτε γιατι αυτα ηταν εκτος πραγματικοτητας και ουτοπικα, ειτε γιατι απλα ηταν συνομωσιολογικα,φανταστικα σεναρια .
    Τωρα 10 χρονια μετα, που δυστυχως οι "προφητειες" και τα φανταστικα σεναρια βγηκαν ενα προς ενα,-ξαφνικα οι περισσοτεροι αρχισαν να συνειδητοποιουν λiγο απο οσα ελεγα εγω και λιγα ακομα ατομα τοτε... που βεβαια δεν ηταν δικες μας μονο αποψεις αλλα ανθρωπων που εχουν ασχοληθει πολυ με το θεμα της Καταστροφής της Μυκόνου χρονια τωρα.
    Τελικα η πραγματικοτητα ξεπερναει ακομα και την πιο τρελη φαντασια...
    Εγω παντως δεν ειμαι αισιοδοξος για τους λίγους  αγανακτισμενους Μυκονιάτες ή για οποιοδηποτε κινημα, νέος συνδυασμός,δημοτική Παράταξη, κινηση, που δεν θα εχει ενα ξεκαθαρο σχεδιο δρασης και αντιμετωπισης.  Μαλλον προκειται απλα για μια κακοφωνια αποψεων και απλα αγανακτησης που ενω ειναι θεμιτη (και αναμενομενη εδω που φτασαμε), δεν βλεπω να προσφερει κατι ουσιαστικο περα απο την οποια εκτονωση αυτης της αγανακτησης. Αν θελουμε κατι να πετυχουμε θα πρεπει να εχουμε κοινους στοχους, να εχουμε αποφασισει για τις θυσιες που θα κανουμε (ολοι) και για τις παραχωρησεις που μπορει να χρειαστει να κανουμε σε πραγματα που μεχρι χθες θεωρουσαμε βασικα. Η προοπτικη της Μυκόνου να κορεστεί και να υποβαθμιστεί στο τουριστικό στερέωμα είναι ορατή, και θα πρεπει να αρχισουμε να σκεφτομαστε σοβαρα ενα τετοιο ενδεχομενο. Το θεμα ειναι ομως  να μαθουμε να απαιτουμε δικαιοσυνη, ισοτητα,ποιότητα ζωής,το μέλλον των παιδιών μας, και ολα τα αυτονοητα που ποτε δεν ζητησαμε απο οποιον μας κυβερνουσε.
    Το μονο θετικο ειναι οτι μπορει ο κοσμος να συνειδητοποιησει τον ψευτικο κοσμο και την Νιρβάνα του χρήματος που ζουσε τοσα χρονια και να γινει επιτελους ενεργος πολιτης αντι να ειναι απλα κατοικος,ενοικιαστης ενός νησιού που εχει γινει το Ελ Ντοραντο του ευρωπαϊκου νοτου για κάθε καρυδιάς καρύδι,
    προαγωγούς,ανώμαλους, τυχοδιωκτες, μαφιοζους,εμπόρους ναρκωτικών, διεφθαρμενους πολιτικους,Αλβανικού καρτέλ στις αυθαίρετες Οικοδομές, εργολάβους,
    και πάντως τύπου Λαδιάρηδες Δημοσιους Λειτουργούς τοσα χρονια.(βλέπε προηγουμενη ανάρτηση μας) Μύκονος από Νησί των Ανεμων,Νησί του Λαδιού.
    Ισως ολα αυτα που περναμε να γινουν το εναυσμα μιας αλλαγης νοοτροπιας του απλου Πολίτη, αλλα εχω τις επιφυλαξεις μου...Και όταν υπερκορεστεί και καταστραφεί το Νησί ,ίσως τότε συνειδητοποιήσουμε ότι και με όλο το χρυσαφι του κόσμου δεν σώζεται.Δηλαδή τι πρέπει να γίνει μια ερευνα για να καταλάβουμε ότι το Νησί έχει ξεπουληθεί σε μεγάλο ποσοστό που μπορεί να αγγίζει και το 50% !!!

    By Ladokola

     Στον τόπο μου ενώ ζω, είμαι πλέρια ξένος.
    Πλάι στη βρύση παθαίνω διψασμένος
    Καίω σα φωτιά και τρέμω, τουρτουρώ
    Στον τόπο μου ενώ ζω, είμαι πλέρια ξένος
    Κοντά στη ‘στιά τα δόντια κουρταλώ
    Σα σκούληκας γυμνός στολή φορώ
    Γελώντας κλαίω χωρίς ελπίδα πια
    Χαίρουμαι κι όμως δεν έχω χαρές
    Θεριό είμαι δίχως δύναμη καμιά
    Καλόδεχτος, διωγμένος με κλοτσιές.
    από την Μπαλάντα του Μπλουά» του François Villon. 

    PS by Ladokola:"Όταν σε ένα καράβι που βουλιάζει ο καθένας ψάχνει πώς να σώσει το τομάρι του, τόσο πιο εύκολη δουλειά έχουν οι καρχαρίες." 

    25 Μαρτίου 2017

    «Ρώτησα τον μπούτσον μου και μου είπε να μη σε προσκυνήσω»



    Ο Καραϊσκάκης ήταν γενναίος, ζούσε για τη νίκη και όλοι είχαν να λένε για την αθυροστομία του. Γεννημένος το 1782 σε μια σπηλιά και αφού η μάνα του ήταν καλόγρια, τον ακολουθούσε πάντα η φράση: «Ο γιος της καλογριάς». Από νεαρή ηλικία έδειξε την επαναστατική του διάθεση. Φυσικά, έγινε κλεφτόπουλο και η επανάσταση τον βρήκε καπετάνιο. Ωστόσο, τον πρώτο καιρό της επανάστασης, δεν πήρε μέρος, γιατί πολλοί ήταν εκείνοι που πίστευαν πως βρισκόταν σε συνεννόηση με τους Τούρκους, επειδή είχε θητεύσει στην αυλή του Αλή Πασά των Ιωαννίνων. Μάλιστα, ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος τον κατηγόρησε, πως είχε: «μυστικήν ανταπόκρισην (καπάκια) με τον Ομέρ Βρυώνη και ότι συμφώνησε… να του παραδώσει Μεσολόγγι και Αιτωλικό». Γρήγορα όμως, ο Καραϊσκάκης απάντησε με πράξεις στους επικριτές του. Έλαβε μέρος στην επανάσταση και διακρίθηκε για την αγωνιστικότητά, τις ηγετικές και στρατηγικές του ικανότητες. Ξεχώριζε όμως και για το πλούσιο υβρεολόγιό του. Το 1823, έστειλε την εξής απάντηση στον Μαχμούτ Πασά: «Μου γράφεις ένα μπουγιουρντί, λέγεις να προσκυνήσω. Κι εγώ, πασά μου, ρώτησα τον πούτζον μου τον ίδιον κι αυτός μου αποκρίθηκε να μην σε προσκυνήσω κι αν έρθεις κατ’ επάνω μου, ευθύς να πολεμήσω».... 


    Πέθανε τον Απρίλιο του 1827, ανήμερα της ονομαστικής του εορτής, μετά από τραυματισμό του σε μία συμπλοκή, στην περιοχή του σημερινού Φλοίσβου (Νέου Φαλήρου). Κανείς δεν είπε με βεβαιότητα ποιός τον πυροβόλησε. Έλληνας ή εχθρός; Πολλοί συγγραφείς-ερευνητές μιλούν για δολοφονία οργανωμένη από τον Μαυροκορδάτο, αλλά τα στοιχεία είναι ελλιπή. Ο Καραϊσκάκης, όταν τον ρώτησαν ποιος ήταν ο δολοφόνος του, αν κι ετοιμοθάνατος, φέρεται να είπε: «Ξέρω ποιος το ‘κανε. Ας ζήσω και θα μου κλάσει τον μπούτσον». Όταν ο Κολοκοτρώνης έμαθε τον θάνατο του Καραϊσκάκη, έκατσε και άρχισε να μοιρολογά «σαν γυναίκα». Ίσως τον Καραϊσκάκη να τον λάβωσε θανάσιμα χέρι εχθρού κι όχι Έλληνα, αλλά και μόνο η πίστη πολλών, πως σκοτώθηκε από ελληνικό όπλο, δείχνει πόσο βαθιά ήταν η αρρώστια του διχασμού, που στοίχισε πολύ στην επανάσταση και προφανώς μας στοιχίζει ακόμη.... 

    17 Μαρτίου 2017

    Αντίο κι ευχαριστώ για τα ψάρια.

     Από τον Γελωτοποιό
    Όταν πλησιάζει το τέλος, αν είσαι τυχερός, τόσο τυχερός ώστε να το τερματίσεις το μηχάνημα, αποφεύγοντας όλα τ’ αυτοκινητιστικά κι όλα τα πρόωρα εμφράγματα, τ’ ατυχήματα στο μπάνιο και τους βομβαρδισμούς νατοϊκών και τζιχαντιστών, αν είσαι αρκετά τυχερός ώστε να μην πάθεις καρκίνο απ’ τα τριάντα, μ’ όλες τις αηδίες που τρως και αναπνέεις και βάζεις στο δέρμα σου, μ’ όλες τις στιγμές που γεμίζουν άγχος τους πόρους σου, κι αν δεν πνιγείς τρώγοντας καραμέλες βουτύρου, κι αν δεν σε χτυπήσει το ρεύμα ένα πρωί πριν ξεκινήσεις για τη βαρετή δουλειά, αν αποφύγεις όλες τις πιθανότητες πρόωρου θανάτου που σίγουρα δεν είναι και λίγες, και φτάσεις αισίως εκείνα τα μυθικά ενενήντα του Μπάγκινς και του Γιόντα, τότε καταλαβαίνεις πόσο παροδικά κι ασήμαντα ήταν όλα εκείνα που θεωρούσες παντοτινά και σπουδαία.



      Σήμερα, καθώς πήγαινα τον γιο μου στο μάθημα Κουνγκ Φου, άκουσα μια γριά να πλησιάζει στο ανοικτό παράθυρο μιας κρεπερί και να ρωτάει τον νεαρό που δούλευε εκεί:
    «Πώς πάει;»
    «Ε, πώς να πάει, καλά, τι να λέει…»
    «Ζεις;» τον ρώτησε η γριά.
    «Τι;»
    «Ζεις;»
    «Ζω. Δεν με βλέπεις, ζω, τι κάνω;» είπε αυτός ειρωνικά.
    «Τότε είσαι μια χαρά», του είπε η γριά κι έφυγε.
    Είχα κοντοσταθεί για ν’ ακούσω τη συζήτηση. Ο Τηλέμαχος με σκούντηξε να περπατήσουμε.
    ~~
    Η ζωή μας είναι θέμα εστίασης. Γεννιόμαστε με γιγάντιους μεγενθυντικούς φακούς. Ως μωρά βλέπουμε μόνο αυτό που υπάρχει τώρα-εδώ.
    Καθώς μεγαλώνουμε ο κόσμος διευρύνεται, χωρικά και χρονικά.
    Εμφανίζεται το βυζί της μάνας και μετά το πρόσωπο της. Έπειτα τα πρόσωπα των άλλων συγγενών, το σπίτι, τα παιχνίδια, η μέρα και η νύχτα.
    Ανοίγει ο χώρος, ανοίγει και ο χρόνος. Η γειτονιά, το σχολείο, οι φίλοι, η βδομάδα, οι γιορτές κι οι εποχές, το καλοκαίρι, το υπέροχο καλοκαίρι χωρίς σχολείο.
    Κι όλο μεγαλώνει το οπτικό πεδίο. Καταλαβαίνουμε πού ζούμε, σε ποια πόλη-χώρα-εποχή, καταλαβαίνουμε ότι ο κόσμος είναι πολύ μεγαλύτερος, πιστεύουμε ότι μπορούμε να τον γυρίσουμε ολόκληρο, να τον αλλάξουμε ολάκερο.
    Νέες εμπειρίες, γνωριμίες, ταξίδια, όνειρα, γνώσεις, υποσχέσεις, επαναστάσεις, το οπτικό πεδίο διαρκώς διευρύνεται, χωρικά, χρονικά, αλλά όχι για πολύ.
    Είσαι αθάνατος μέχρι την αρχή της νεότητας. Μετά δοκιμάζεις τα πρώτα δείγματα θανάτου.
    Μπορεί να είναι κάποιες αποτυχίες, η συνειδητοποίηση ότι το γαμημένο σύμπαν του Κοέλιο, αυτό που νόμιζες ότι συνωμοτεί για να κάνεις ό,τι θέλεις, δεν δίνει δεκάρα για σένα και τις επιθυμίες σου.
    Τα χρόνια περνάνε και κάποιες μέρες αρχίζουν να γίνονται επαναλαμβανόμενες, όχι τόσο seize the fuckin day όσο νόμιζες ότι θα ‘ναι η ζωή σου.
    Μπορεί να κάνεις και παιδιά, μπορεί και να μην ήθελες ή να μην έτυχε, αλλά ούτως η άλλως, τότε τα όρια στενεύουν, το οπτικό σου πεδίο παύει να διευρύνεται, αρχίζει η πρεσβυωπία των σαράντα.
    Γκρίζα μαλλιά και κυτταρίτιδα, πονεμένες αρθρώσεις και χοληστερίνη, εμμηνόπαυση και συμβαίνει-σε-όλους-τους-άντρες-αγάπη-μου, μια γενική βαρεμάρα και χαμομήλι με σπόρια το βράδυ, και δεν έχεις γίνει τόσο πλούσιος ή διάσημος όσο νόμιζες ότι θα γινόσουν, άσε που χρωστάς και στην εφορία-ΔΕΗ-τράπεζα.
    Αλλά συνεχίζεις να προχωράς. Γίνεσαι 60-70-80 κι εστιάζεις περισσότερο. Δεν σε απασχολεί τι θα γίνει σε δέκα-πέντε-δύο χρόνια. Δεν σε απασχολεί τι θα γίνει του χρόνου. Το μόνο που σε νοιάζει είναι το πεζοδρόμιο μπροστά σου και το επόμενο βήμα με το ΠΙ
    ~~
    Μια ώρα αργότερα, καθώς περίμενα να πάρω τον Τηλέμαχο είδα έναν γέρο να βγαίνει απ’ το καφενείο που είναι δίπλα στο κουνγκ φου. Έμοιαζε λίγο με τον Μπίλμπο Μπάγκινς -όταν έδωσε το δαχτυλίδι στον Φρόντο και γέρασε. Περπατούσε με το ΠΙ, ένα βήμα ανά λεπτό, τόσο γρήγορα.
    Τον παρακολούθησα να περνάει (αργά, απελπιστικά αργά) και σκεφτόμουν ότι αυτός κάποτε ήταν ένα δεκάχρονο παιδί που ίσως να διάβαζε ιστορίες επιστημονικής φαντασίας -τον Αόρατο Άνθρωπο, του H.G. Wells σε μετάφραση Παπαδιαμάντη (υπάρχει, δεν είναι δική μου επινόηση, δείτε link Ο αόρατος).
    Στάθηκα και τον κοιτούσα να προχωράει, μάλλον λιγάκι αδιάκριτα. Ίσως να φορούσε πάνες, ξανά. Τι όνειρα για το μέλλον να κάνεις αν ζεις έτσι;
    Σίγουρα κανείς άνθρωπος δεν θέλει ν’ αφήσει τη ζωή, αλλά τα γηρατειά, όταν σε καταπλακώνουν, όταν γίνονται αμείλικτα, τότε μοιάζουν λίγο καλύτερα απ’ το τίποτα, απ’ τον θάνατο (και την ελπίδα του ποτέ-δεν-ξέρεις-τι-μπορεί-να-υπάρχει-μετά).
    ~~
    Τα παιδιά βγήκαν απ’ το κουνγκ φου και ξεκίνησαν να τρέχουν, μιλώντας για online παιχνίδια. Τους φώναξα να προσέχουν καθώς προσπερνούσαν τον γερο-Μπίλμπο. Εκείνος δεν φαινόταν να καταλαβαίνει τίποτα απ’ ό,τι συνέβαινε γύρω του, λες κι ήταν ένα απ’ τα αποτυχημένα (γραφιστικά) ανδροειδή της πρώτης τριλογίας του Star Wars.
    Ώσπου ξαφνικά και αναπάντεχα, τα μάτια του έλαμψαν! Μια κοπέλα, με πολύ κοντή φούστα, και καλσόν που είχε το σχέδιο ζαρτιέρας-κάλτσας, μας προσπέρασε καλπάζοντας.
    Εκείνος σταμάτησε να σέρνει το ΠΙ και την παρακολούθησε με το βλέμμα του μέχρι που έστριψε στη γωνία. Μάλλον θα σκεφτόταν: «Αν ήμουν εξήντα χρόνια νεότερος…»
    ~~
    Ο παράδοξος άνθρωπος. Τη μια στιγμή ο κόσμος δεν υπάρχει. Το μόνο που σε νοιάζει είναι να φτάσεις στο σπίτι σου όρθιος, στο σπίτι όπου είσαι μόνος, να ξαπλώσεις, να κοιμηθείς και να ξημερωθείς. Άλλος χρόνος δεν υπάρχει, είσαι εδώ. Τώρα.
    Όταν πλησιάζει το τέλος, αν είσαι τυχερός, τόσο τυχερός ώστε να το τερματίσεις το μηχάνημα, αποφεύγοντας όλα τ’ αυτοκινητιστικά κι όλα τα πρόωρα εμφράγματα, τ’ ατυχήματα στο μπάνιο και τους βομβαρδισμούς νατοϊκών και τζιχαντιστών, αν είσαι αρκετά τυχερός ώστε να μην πάθεις καρκίνο απ’ τα τριάντα, μ’ όλες τις αηδίες που τρως και αναπνέεις και βάζεις στο δέρμα σου, μ’ όλες τις στιγμές που γεμίζουν άγχος τους πόρους σου, κι αν δεν πνιγείς τρώγοντας καραμέλες βουτύρου, κι αν δεν σε χτυπήσει το ρεύμα ένα πρωί πριν ξεκινήσεις για τη βαρετή δουλειά, αν αποφύγεις όλες τις πιθανότητες πρόωρου θανάτου που σίγουρα δεν είναι και λίγες, και φτάσεις αισίως εκείνα τα μυθικά ενενήντα του Μπάγκινς και του Γιόντα, τότε καταλαβαίνεις πόσο παροδικά κι ασήμαντα ήταν όλα εκείνα που θεωρούσες παντοτινά και σπουδαία.
    Όλα σου φαίνονται ασήμαντα. Και τότε σε προσπερνάει καλπάζοντας το κορίτσι με το μίνι.
    Τότε κάτι εκρήγνυται μες στο μυαλό σου. Είναι το τελευταίο σήμα που κατεβαίνει την ταλαιπωρημένη σου ραχοκοκαλιά ως τα μαραμένα περβόλια των αρχιδιών σου. Βαράει έναν άκυρο συναγερμό (οι στρατιώτες βγήκαν στη σύνταξη πριν πολλά χρόνια) και γυρνάει τρέχοντας στο ύστατο καταφύγιο, την αμυγδαλή, το κέντρο των αναμνήσεων.
    Στέκεσαι και χαμογελάς ανάποδα. Τα πιτσιρίκια με τις στολές σε προσπερνάνε τιτιβίζοντας, οι μανάδες τους πιο πίσω, κι απέναντι άντρες ή αγόρια που παριστάνουν τους άντρες, ένας τύπος με μια γκρίζα τούφα στα μαλλιά που σε κοιτά αδιάκριτα, και δεν υπάρχει χρόνος για τίποτα άλλο.
    Σκέφτεσαι και χαμογελάς ανάποδα: «Η Σμαρώ φορούσε τέτοιες κάλτσες… Ο Γιαννάκης όταν γεννήθηκε έκλαιγε πολύ… Πώς το λέγανε το σκυλί μου; Δεν είχα γράψει καλά στα μαθηματικά… Η θάλασσα στο νησί… Σαρδέλες στα κάρβουνα…»
    Σ’ ένα λεπτό στοιβάζονται 90 χρόνια μες στο μυαλό σου. Έπειτα κλείνεις τα μάτια, λες ευχαριστώ για τα ψάρια, και σωριάζεσαι.
    Κόσμος τρέχει γύρω σου, τους ακούς από μακριά, από ψηλά, να φωνάζουν «έπεσε-φωνάξτε ασθενοφόρο-έπεσε», αλλά δεν σε νοιάζουν πια οι φωνές τους.
    Και καθώς σβήνει ο κόσμος φωτίζεται μια άλλη εικόνα, μια παραλία, όπου οι φίλοι ψήνουν ψαράκια στα κάρβουνα, όπου τα κορίτσια δεν φοράνε το πάνω μέρος του μαγιό, κάποιος παίζει κιθάρα, γυρνάνε μπύρες και τσιγάρα, μια γαλανομάτα σε κοιτάει, κι είναι καλοκαίρι.
    ~~
    Ο εγκέφαλος, είπαν οι επιστήμονες πρόσφατα, λειτουργεί μέχρι και δέκα λεπτά μετά τον θάνατο. Αυτά τα δέκα λεπτά μπορεί να είναι ένα αιώνιο καλοκαίρι.
    ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
    ΥΓ προς τον Μυκονιάτη αναγνώστη:No More Rooms for Rent....
    Νομίζεις, αγαπητέ, ότι αυτό το τέλος είναι μακριά. Συγχώρεσε με, που δεν θα γεμίσω την καρδιά σου αισιοδοξία, αλλά το τέλος είναι πάντα πιο κοντά απ’ όσο νομίζεις.
    Ακόμα κι αν φτάσεις τα ενενήντα ή τα εκατό, αυτό θα γίνει πιο γρήγορα απ’ όσο νομίζεις.
    Όταν το κοιτάς απ’ την αρχή προς το τέλος μοιάζει σαν παραγωγή του Τζορτζ Λούκας, που πάντα υπάρχει κάτι καινούριο να γίνει.
    Όταν το δεις απ’ το τέλος είναι σαν ένα τρέιλερ της ζωής που έζησες.
    Αυτή είναι η ζωή σου. Ένα τρέιλερ που τελειώνει πριν προλάβεις να καταλάβεις ότι είσαι (ήσουν) ο πρωταγωνιστής.
    Καλό ξημέρωμα, λοιπόν, και να ‘σαι ευγνώμων για την ψαριά της ημέρας.
    ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
    Η φωτογραφία είναι του Alex Webb
    Alex Webb, Nuevo Laredo, Tamaulipas, 1996, © Alex Webb / Magnum Photos
    Ο τίτλος είναι από το βιβλίο του Ντάγκλας Άνταμς, «So long and thanks for all the fish».
    sanejoker 
    posted by ladokola

    16 Μαρτίου 2017

    Θάνατος στη λογική του καριόλη.

















    Ο τίτλος δεν εννοεί: θάνατος στον καριόλη. Στη λογική του καριόλη . 
    Αυτό είναι ο χειρότερος θάνατος για τον καριόλη. 
    Ήσυχα κοιμάται η πόλη 
    Κι όμως αλυχτά η λογική του καριόλη 
    Μα για ποιόν καριόλη πρόκειται; 
    Τώρα οι υπεύθυνες κι ένοχες εξουσίες τον λένε άσωτο. 
    Ο άσωτος είχε έναν μη άσωτο πατέρα. Που όταν ξεασώτεψε κι επέστρεψε, ο πάτερ φιμίλιας έσφαξε τον ταύρο τον σιτευτό. 
    Τούτος ο άσωτος ο greek ποιόν έχει πατέρα για να τον συγχωρέσει; 
    Ο ίδιος ο πατέρας του ήτανε μπερμπάντης κι άχρηστος οπότε ο γκρίκ πήρε το στιλ του. 
    Παρ΄τον έναν, χτύπα τον άλλον.
    Όμως ας μη τα μηδενίζουμε όλα. 
    Θα μπορούσαμε να πούμε συμβιβαστικά: συγχώρεσε τον, δεν ξέρει τι κάνει. Αγνοεί η δεξιά του τι ποιεί η αριστερά του.Κι όμως ο καριόλης είναι καριόλης. 
    Έκ γενετής; Μπορεί. 
    Πολλοί καριόληδες γεννούν την καριολαρία. Η οποία κάνει μετάσταση παντού. Το ΄χα πεί: αυτή η λογική θα καταστρέψει τη χώρα. Την Ευρώπη. Τον πλανήτη. 
    Ήδη φαίνονται τ΄αποτελέσματα. Και τ΄αποτέλεσμα μετράει. 
    Καταβρόχθισε το μέτρο. 
    Σαν όν δε μετράει. Κι έγινε μάζα. Κι έγινε μπάζα. Χειρότερα κι απο την Αϊτή. Πλάκωσε τους αθώους κάτω απ΄
     τα ερείπια. Κατάστρεψε την προλεταριακή κουλτούρα, κατάστρεψε την αστική κουλτούρα. Έβγαλε εσαεί τους όρχεις του όξω προς κοινή θέα. Απο βαθειά εκδίκηση. Γιατί μικρός ήταν φτωχός. Και τώρα βρέθηκε με καταθέσεις. Ο γαμάω. 
    Οι αρχαίοι Έλληνες φτιάξανε τον άριστο, οι φεουδάρχες τον ιππότη, οι αστοί τον τζέντλμαν, οι μεταδικτατορικοί ρωμιοί έφτιαξαν τον γαμάω. Στα παπάρια του. Κατάντησε την πιο ωραία και ιστορική χώρα ένα γραψαρχιδιστάν. 
    Και το΄χε πεί ο Τρότσκι: «το αποκρουστικότερο πλάσμα στον κόσμο είναι ο μικροαστός στην αρχική του συσσώρευση. 
    Σάμπως είχαμε κι αστούς; 
    Ούτε πλούσιους. 
    Πλουτοκράτες. Αρχιδομούνια. 
    Εδώ,ναι εδώ, η μητρόπολις των έτσι και στουπέτσι. 
    Σφάζονται στα γήπεδα. 
    Ποιοί; Οι εκτελεστές. 
    Οι ηθικοί αυτουργοί τα βράδια στα σκυλάδικα σου λένε: «πάρτα, αλλά θέλω το τάδε πιπίνι». «Μάλιστα αφεντικό» ακούγεται η υπόκλησις του γιουβέτσι. 
    Χορεύουν ημίγυμνα τα ρωσοδούλια, και οι όρχεις των έτσι νάααα. Τώρα λέν δεν υπάρχει σάλιο. 
    Και τους σοδομούν χωρίς σάλιο. 
    Ποιοί; Οι γαμάω. 
    Βάσει τίνος; 
    Της λογικής του καριόλη. 
    Ο μέσος έλλην ανθρωπάκος άλλα λέει, άλλα κάνει και άλλα εννοεί! Εννοείται. Όμως μας έχει μείνει ακόμα η γκρίκ σάλατ. Η μεγαλοφυής σύλληψη που κόβεις ντομάτα, αγγούρι, κρεμμύδι κι άντε φέτα και τ’ανακατεύεις. Κανείς πρίν δεν το ΄χε σκεφτεί. Μόνο οι γκρικς. 
    Κι έτσι τέλειωσε ένα υπέροχο έπος: ο Ζόρμπα. Ελύτης: βραβείο. Σεφέρης: βραβείο. Θοδωράκης: βραβείο. Χατζιδάκις: βραβείο. 
    Τώρα γιουροβίζο in greenglish. Λέει δεν έχει λεφτά. 
    Λέει δεν του δανείζει η παγκόσμια αγορά. Με τόκους σε πριαπισμό. Κι όλα τα λεφτά του ΄80-΄90 που πήγαν; Πήγαν εκεί που πάει η αγάπη όταν πεθαίνει. 
    Τη δεκαετία που δεν μου πέταγαν ούτε ψίχουλα. Εμένα που ήξερα απο αγάπη. 
    Live. 
    Τώρα κρυμένοι στο ποτάμι ανασαίνουν με καλάμι. 
    Κι ακαρτερούν στις ρούγες πότε θα πέσουν τα κόνδιλα σαν το μάννα. Κι όρχεις όξω. Πρός επίδειξη. Τις μπέρδεψαν με τις ορχιδέες. 
    Εν κατακλείδι - αν και το θέμα (ανάθεμα) χρίζει διατριβών και κειμένων- αν θέλουμε να μιλήσουμε για ζωή, να αναστήσουμε τη ζωή ας φωνάξουμε με ψυχή (βαθιά και ρηχά) και φωνή: Θάνατος στη λογική του καριόλη. 
    Θάνατος. 


    Έγραφε ο Μανώλης Ρασούλης τον Φεβρουάριο του 2010

    Ειρήνη Ημίν

    Πού χέζουν οι παίχτες στο σαρβάιβορ;



    Φεστιβάλ ποίησης Ή Πού χέζουν οι παίχτες στο σαρβάιβορ;

    από ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ
    buk-3
    Τα φεστιβάλ ποίησης και οι αναγνώσεις ποίησης κατάντησαν η πιο χυδαία πνευματική νεκροφάνεια ποιητών εκδοτών και μικροεμπόρων.
    Μέσα στον ετερότροφο παρασιτισμό τους, οι κλίκες που επιφανώς έχουν διαπρέψει ως οπισθοαβανγκάρντ καλόγεροι του καταραμένου κέντρου των Αθηνών-βλέπε κωλόμπαρα και εναλλακτικά βιβλιοπωλεία-αυτά που, πρώην κνίτες που εγίναν αντικνίτες εν μια νυκτί αναγνώσεως Δημουλά, τώρα κονσερβοποιούν το σκατούλι τους και το βάζουν στο ράφι της καθημερινής μπανιστηρτζίδικης ουτοπίας.
    Ψιλικατζήδες και γερογαμιάδες, κόμισες και κομισάριοι, γυρολόγοι με άποψη και λίμπιντο, κόρες βιοτεχνών και φιλάργυροι γαστρονόμοι, πυκνοπόγονοι νεολαίοι με πρόωρο γήρας-ακαύλωτοι διαχειριστές του εαυτού τους-,πλάνητες και πλανεμένοι καρβουνιάρηδες-μαυρισμένοι απ’ το υπερφίαλο τίποτα-αεροπτεριστές της εφήμερης πλην καθεστωτικής Αυγής, χρυσόφτερνοι κλακαδόροι, χοντρόκωλοι ακαδημαϊκοί σπεσιαλίστες τού κόπυ πέιστ, φιλόλογοι που σπούδασαν γηρατειά στα δεκαοχτώ, πρώην διευθυντές εκπαιδεύσεως παιδεραστικής κοπής, περιφερειάρχες και θυμωμένοι κομμωτές, ζεσταίνουν το πλεμόνι της ποίησης στο μεγάλο τσουκάλι της μαλακίας, ξαναγυρίζοντας στη μισοντυμένη αίσθηση ενός θαυμαστού εσωτερικού αυνανισμού πασπαλισμένου με τη διάφανη αχλή του βρωμοαρώματος του καταλυτικού τους γιοταχί που θα τους πάει στην ποιητική πλατφόρμα.
    Παίχτες όλοι ενός ποιητικού σαρβάιβορ έτοιμοι για τρελές πιπίλες. Για αναγνώριση και χειροκρότημα την στιγμή που η εκσπερματική μοναξιά τους πιτσιλίζει τα πλήθη.
    Το έπαθλον είναι εκατό χιλιάδες δάφνινα στεφάνια πασπαλισμένα με τσουτσουνόσκονη απ’ το Λίγο Του Κώλου. Ω! σύντροφοι, που δεν έχουμε συμφάγει ποτέ μαζί, πού χέζουν τελικά οι παίχτες του σαρβάιβορ;